::: Επάγγελμα 'αρχιτέκτων'

Από το χθες στο αύριο
16.07.11

Ένα από τα θορυβώδη θέματα αυτής της ταραγμένης περιόδου είναι το σχέδιο νόμου για τις ανώτατες σπουδές. Η τελική μορφή του νέου εκπαιδευτικού καθεστώτος είναι ακόμη άγνωστη, τόσο στις νομικές διατάξεις όσο και στην εφαρμογή τους στην πράξη. Ωστόσο ένα σημείο των προτάσεων δίνει αφορμή για κάποιες σκέψεις σχετικές με τις σπουδές και με την άσκηση του επαγγέλματος του αρχιτέκτονα.

Ακολουθώντας τις ρυθμίσεις της Μπολόνιας, η εισαγωγή αυτοτελών κύκλων 3ετών σπουδών με περαιτέρω διαβαθμίσεις εκπαίδευσης οδηγεί στο εύλογο ερώτημα: Τι θα χρειάζεται τελικά για την περίφημη «άδεια ασκήσεως επαγγέλματος» του αρχιτέκτονα στο θαυμαστό νέο κόσμο; Άραγε θα αρκούν 3 χρόνια σπουδών για να ονομαστεί κάποιος 'αρχιτέκτων' και να αναλάβει την ευθύνη μιας οικοδομής;

::: Ο πυρετός του γυμνού αυτοκράτορα

Εγκεφαλική υγεία και αρχιτεκτονική
10.11.10

Ένα βασικό γνώρισμα της δημιουργικότητας είναι η ικανότητα να ξεπερνάς τα στερεότυπα. Άραγε υπάρχουν όρια σε αυτό; Το ερώτημα ξαναήλθε στο μυαλό μου βλέποντας το νέο έργο του Frank Gehry στο Λας Βέγκας, τη Κλινική Κλίβελαντ του Κέντρου Εγκεφαλικής Υγείας Lou Ruvo. Εδώ, έχω την εντύπωση ότι η γνώριμη εκκεντρικότητα προχώρησε πολύ μακριά.

Ποτέ δεν ήμουν θαυμαστής της αρχιτεκτονικής του διάσημου Καναδού αρχιτέκτονα, ο οποίος στα 50 του πυροδότησε την αποδομητική μόδα με έναυσμα το σπίτι του, κατά σύμπτωση την ίδια εποχή με τη διάδοση του Punk. Τολμώ να πω ότι την βρίσκω κραυγαλέα πομπώδη, εξωφρενικά σπάταλη, και αδικαιολόγητα πολύπλοκη -στους αντίποδες των δικών μου αξιών. Οι ισχυρές γλυπτικές ποιότητές της δεν αναιρούν το γεγονός ότι πρόκειται για λειτουργικές και όχι μνημειακές κατασκευές, οι οποίες -όπως όλα τα κτίρια- γίνονται μάλλον για να εξυπηρετούν ανθρώπινα όντα παρά κάποια 'εγώ'. Αναντίρρητα είναι άξιο θαυμασμού το αρχιτεκτονικό και κατασκευαστικό επιτελείο που μεταφράζει τις αχαλίνωτες ιδέες του maitre σε κατασκευάσιμη πραγματικότητα. Αλλά προσωπικά απορώ πώς αυτή η δαπανηρή αρχιτεκτονική σάτιρα έχει γίνει ανάρπαστη, καθώς και πρότυπο που επιδιώκουν να μιμηθούν πολλοί.

::: Ένα γράμμα στον Μανώλη

Σκέψεις de profundis για την Αρχιτεκτονική
14.07.10

Δεν θυμάμαι, Μανωλίτο, γιατί σε προ(σ)κάλεσα σ' αυτή την αλληλο-εξομολόγηση: Για να ξεκαθαρίσω τις δικές σου η τις δικές μου απόψεις για την Αρχιτεκτονική σαν Λειτουργία και Λειτούργημα; Για όποιο λόγο και να 'ναι, είναι ευκαιρία να ξεκαθαριστούν μερικά πράγματα.

Ίσως επειδή αισθάνομαι μια διαφορά στη δική μου αντιμετώπιση της Αρχιτεκτονικής, βλέποντας τριγύρω μου -ακόμη και σε σένα- πολύ φασαρία για το τίποτα, πολλή θεωρία, πολλή αναλυτική διάσπαση, με λίγα λόγια (τραγουδιστά) "Αχός βαρύς ακούγεται, πολλή κουλτούρα πέφτει...", ίσως λοιπόν γι' αυτό να θέλησα να καταγράψω τη δική μου άποψη, αφού αναγκαστώ να τη κάνω λέξεις και φράσεις.