::: Επάγγελμα 'αρχιτέκτων'

Από το χθες στο αύριο
16.07.11

Ένα από τα θορυβώδη θέματα αυτής της ταραγμένης περιόδου είναι το σχέδιο νόμου για τις ανώτατες σπουδές. Η τελική μορφή του νέου εκπαιδευτικού καθεστώτος είναι ακόμη άγνωστη, τόσο στις νομικές διατάξεις όσο και στην εφαρμογή τους στην πράξη. Ωστόσο ένα σημείο των προτάσεων δίνει αφορμή για κάποιες σκέψεις σχετικές με τις σπουδές και με την άσκηση του επαγγέλματος του αρχιτέκτονα.

Ακολουθώντας τις ρυθμίσεις της Μπολόνιας, η εισαγωγή αυτοτελών κύκλων 3ετών σπουδών με περαιτέρω διαβαθμίσεις εκπαίδευσης οδηγεί στο εύλογο ερώτημα: Τι θα χρειάζεται τελικά για την περίφημη «άδεια ασκήσεως επαγγέλματος» του αρχιτέκτονα στο θαυμαστό νέο κόσμο; Άραγε θα αρκούν 3 χρόνια σπουδών για να ονομαστεί κάποιος 'αρχιτέκτων' και να αναλάβει την ευθύνη μιας οικοδομής;

::: Σενάρια για το μέλλον

Σκέψεις μετά την πρώτη δεκαετία του 21ου αιώνα
10.01.11

"Μια από τις προφανείς αντιφάσεις της σύγχρονης εκπαίδευσης είναι ότι οι σχολές προσπαθούν να προετοιμάσουν τους σπουδαστές για μια εποχή που δεν υπάρχει ακόμη, επικεντρώνοντας τις σπουδές τους σε μια εποχή που έχει πάψει να υπάρχει."

Αυτή η διαπίστωση του Ronald LaConte χρονολογείται από το 1975. Αναφέρεται στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, αλλά το ίδιο ισχύει και για τις αρχιτεκτονικές σπουδές -τότε όπως και σήμερα. Με το γνωστό δεδομένο ότι η αρχιτεκτονική ενσαρκώνει την εποχή της, προκύπτει το ερώτημα: Για τι είδους μέλλον προετοιμάζονται οι σημερινοί νέοι αρχιτέκτονες, αυτοί που θα κτίζουν μετά από 30-40 χρόνια; Άραγε σε τι κοινωνικό και φυσικό περιβάλλον θα κτίζουν, για τι είδη πελατείας, σε τι νομικά πλαίσια, με τι στόχους; Και πώς αυτά θα πρέπει να επηρεάσουν τα προγράμματα σπουδών σήμερα;

::: Ένα γράμμα στον Μανώλη

Σκέψεις de profundis για την Αρχιτεκτονική
14.07.10

Δεν θυμάμαι, Μανωλίτο, γιατί σε προ(σ)κάλεσα σ' αυτή την αλληλο-εξομολόγηση: Για να ξεκαθαρίσω τις δικές σου η τις δικές μου απόψεις για την Αρχιτεκτονική σαν Λειτουργία και Λειτούργημα; Για όποιο λόγο και να 'ναι, είναι ευκαιρία να ξεκαθαριστούν μερικά πράγματα.

Ίσως επειδή αισθάνομαι μια διαφορά στη δική μου αντιμετώπιση της Αρχιτεκτονικής, βλέποντας τριγύρω μου -ακόμη και σε σένα- πολύ φασαρία για το τίποτα, πολλή θεωρία, πολλή αναλυτική διάσπαση, με λίγα λόγια (τραγουδιστά) "Αχός βαρύς ακούγεται, πολλή κουλτούρα πέφτει...", ίσως λοιπόν γι' αυτό να θέλησα να καταγράψω τη δική μου άποψη, αφού αναγκαστώ να τη κάνω λέξεις και φράσεις.

::: Αύριον ως σήμερον και ως χθες;

Άμεσα ή έμμεσα, το παρελθόν έχει ιδιαίτερο βάρος στο πρόγραμμα σπουδών, ωστόσο το μέλλον απουσιάζει πανηγυρικά
08.11.09


“Κ’ αίφνης οι πίδακες των ιδικών μας απαντήσεων
Με την ευχή της μάνας μας
Ενάντια στα μαχαίρια των πογκρόμ
Ενάντια στα κνούτα της Οχράνα
Με τις κραυγές που απ' τις ψυχές μας ξεπετιούνται
Για την κλοπή των ινδαλμάτων
Για την καταβαράθρωσι των οραμάτων.”

Ανδρέας Εμπειρίκος, “Αι γενεαί πάσαι ή σήμερον ως αύριον και ως χθές”

Σκίτσο του Chris Madden ©

Τις προάλλες, μια συζήτηση με έβαλε σε σκέψεις. Μιλάγαμε με μια ομάδα 5ετών σπουδαστών για το θέμα τους στο μάθημα του Αστικού Σχεδιασμού: ανάπλαση μιας περιοχής του Δήμου Ταύρου. Η κουβέντα έφτασε στην αντιμετώπιση του ΙΧ σε σχέση με τις κατοικίες του προγράμματος. Πρότεινα να επανεξεταστεί το σημερινό καθεστώς της παντοκρατορίας του αυτοκινήτου, που τεμαχίζει τις πόλεις για να περάσει και εκτοπίζει άλλες χρήσεις για να παρκάρει. Αναρωτήθηκα φωναχτά μήπως πρέπει να αξιοποιήσουν την ελευθερία που τους δίνει ο εκπαιδευτικός χαρακτήρας της άσκησης για αναζήτηση άλλων λύσεων, με μειωμένη ή και ανύπαρκτη την παρουσία του ΙΧ.

Μερικοί έδειξαν έκπληξη: «Χωρίς αυτοκίνητο; Δεν είναι ουτοπικό;» ρώτησαν. «Το αυτοκίνητο είναι μέσο ελευθερίας!» δήλωσε κάποιος. Ξαφνιάστηκα όχι τόσο από το ύψος της αθωότητας, όσο από το βάθος του ιδεολογικού εθισμού στο αυτοκίνητο. Με τη κουβέντα που ακολούθησε κατάλαβα ότι πολλοί (αν όχι όλοι) είχαν τα σημερινά δεδομένα για πρότυπο ζωής και αρχιτεκτονικής έκφρασής της. Προσπάθησα να εξηγήσω: